Episode 336
🎭 Το Έκτο Πάτωμα Αλφρέντ Ζερί Όταν η φτώχεια ανεβαίνει σκάλες και η ανθρωπιά ανοίγει πόρτες
Η σκάλα τρίζει. Έξι όροφοι χωρίς ασανσέρ. Στο τελευταίο πάτωμα, πίσω από πόρτες λεπτές σαν χαρτί, άνθρωποι με τρύπια παλτά μετρούν τα κέρματα και τις ανάσες τους. Η σπιτονοικοκυρά ανεβαίνει για το νοίκι. Κάθε χτύπος στο κουδούνι είναι δοκιμασία.
🔵 Στο ηχητικό, προλογίζω το έργο και κλείνω με σκέψεις για το νόημά του — όχι ως σχόλιο από απόσταση, αλλά ως μαρτυρία από μέσα.
Υπόθεση
Γραμμένο το 1937, «Το Έκτο Πάτωμα» τοποθετείται σε μια παρισινή πολυκατοικία της κρίσης. Ένοικοι φτωχοί, συχνά καλλιτέχνες, ζουν με όνειρα που δεν χωρούν στο πορτοφόλι τους. Έρωτες, μικρές συγκρούσεις, μεγάλα αδιέξοδα. Ο νόμος προσωποποιείται στη σπιτονοικοκυρά — αμείλικτος, άκαμπτος. Κι όμως, μέσα από τη συντροφικότητα και την αλληλεγγύη, οι ένοικοι ανακαλύπτουν ότι η επιβίωση δεν είναι ατομικό άθλημα.
Χαρακτήρες — ψυχολογική ανάλυση
• Οι επίδοξοι καλλιτέχνες: φλέβα ευαισθησίας και πείσμα. Δεν ζητούν έλεος· ζητούν χρόνο. Η τέχνη ως άμυνα απέναντι στην ανέχεια.
• Η σύζυγος του ζωγράφου: το σώμα πεινά, η ψυχή αντέχει. Η τρύπια ρόμπα δεν είναι σύμβολο μιζέριας, είναι απόδειξη αντοχής.
• Η σπιτονοικοκυρά: ο Νόμος χωρίς παρηγοριά. Δεν είναι κακία· είναι μηχανισμός. Εκεί που τελειώνει η συμπόνια, αρχίζει η τάξη.
• Οι γείτονες: μικρόκοσμος κοινωνίας. Κλειστές πόρτες που ανοίγουν όταν η ανάγκη γίνει κοινή.
Ιστορικό πλαίσιο
Παρίσι, μεσοπόλεμος. Οικονομική ασφυξία πριν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Καλλιτεχνική άνθιση δίπλα στην ανεργία. Ο Ζερί συλλαμβάνει την αντίφαση της εποχής: πολιτισμός ψηλά, βιοπορισμός χαμηλά. Η κρίση δεν είναι επεισόδιο· είναι καθεστώς.
Μήνυμα
Οι τοίχοι χωρίζουν, οι πόρτες ενώνουν. Η πολυκατοικία λειτουργεί ως οργανισμός: αν ένα μέλος καταρρεύσει, απειλείται το σύνολο. Η αγάπη και η αλληλεγγύη δεν είναι ρομαντισμός· είναι πρακτική επιβίωσης.
Η προσωπική μου ματιά
Το έργο δεν ζητά δάκρυα. Ζητά ευθύνη. Σήμερα, που η κρίση αλλάζει όνομα αλλά όχι πρόσωπο, το «τι ώρα είναι, τι μέρα και ποια χρονιά» μένει αναπάντητο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, οι άνθρωποι καλούνται ξανά να επιλέξουν: πόρτα κλειστή ή χέρι ανοιχτό.
Παραστάσεις και διαδρομή
• Πρώτη παρουσίαση: 1937 — Γαλλία
• Πρώτη ελληνική παρουσίαση: 1938 — Ελλάδα, από τη Μαρίκα Κοτοπούλη
• Μετέπειτα ελληνικές διασκευές και κινηματογραφική μεταφορά ανέδειξαν τη διαχρονικότητα του έργου.
Ηχητική απόδοση (1962)
Εκπομπή: «Η Ώρα Της Ελληνικής Σκηνής» — Ελληνική Ραδιοφωνία
Μετάφραση & ραδιοφωνική προσαρμογή: Γιώργος Βρασιβανόπουλος
Ραδιοσκηνοθεσία: Μηνάς Χρηστίδης
Ηθοποιοί: Νάσος Κεδράκας, Αλίκη Ζωγράφου, Ελένη Καρπέτα, Ρίτα Μουσούρη, Καίτη Χρονοπούλου, Γιάννης Αργύρης, Νίκος Φιλιππόπουλος, Αγνή Βλάχου, Νίκος Κούρκουλος, Θεανώ Ιωαννίδου, Σταύρος Ξενίδης
❓ Ερώτηση προς το κοινό
Όταν ο νόμος χτυπά την πόρτα, ποιο πάτωμα ανεβαίνουμε πρώτα — της ανάγκης ή της ανθρωπιάς;
Στοχασμός κλεισίματος
Η ελπίδα στο «Έκτο Πάτωμα» δεν κατεβαίνει με ασανσέρ. Ανεβαίνει με κόπο, μοιράζεται με βλέμμα καθαρό και κρατιέται ζωντανή όταν οι άνθρωποι γίνονται γείτονες με ευθύνη.
✍️ Angeli Georgia – Storyteller of Light ✍️
#ΚλασικόΘέατρο #Ραδιοσκηνή #VintageDrama #AngeliGeorgia #storytelleroflight
#Τοέκτοπάτωμα #ΑλφρέντΖερί #Lesixièmeétage #AlfredZery
🕯️ Αν οι ιστορίες μου φώτισαν για λίγο τη νύχτα σου, κι αν θες να κρατήσουμε μαζί αυτή τη φλόγα αναμμένη, μπορείς να ανοίξεις την πύλη εδώ:
